A co przedstawiciel szkoły miałby zrobić w domu? Podjąć jakąś bliżej nieokreśloną interwencję terapeutyczną, rozpocząć diagnozę? Z opisu wynika, że rodzic nie zaprowadził dziecka do psychiatry ani do terapeuty. Psycholog szkolny nie prowadzi na terenie szkoły diagnozy klinicznej, ani nie prowadzi terapii. Rozumiem też, że dziecko może nie chcieć iść do szkolnego psychologa, szkoła to nie jest neutralne miejsce, w którym w poczuciu komfortu emocjonalnego można ujawniać swoje największe lęki i kłopoty, w tym rodzinne. Psycholog szkolny nie zaoferuje w odpowiedzi terapii. rodzic powinien udać się z dzieckiem do psychiatry dziecięcego lub psychoterapeuty pracującego z młodzieżą, który ewentualnie pokieruje do psychiatry. Szkolny psycholog może wesprzeć rodzica w tym jak zachęcić dziecko do wizyty u lekarza / terapeuty, pokazać rodzicowi różne możliwości zorganizowania kontaktu ze specjalistą.

Ale to nie jest jakoś szczególnie małe dziecko 🙂 Słyszę, że jest Pani zaniepokojona i czuje, że potrzebuje wsparcia. Proszę poszukać psychologa dziecięcego, to jest obszar w którym pracuje się z rodzicem żeby zobaczyć jak można wspierać poczucie własnej wartości dziecka. I pracuje się z dzieckiem, w sensie indywidualnym. Na pewno większy nacisk kładzie się na pracę z rodzicem (bo rodzic oddziałuje na dziecko przez całą dobę.

Będą, proszę zaglądać na stronę i na profil nz FB SET Psychologa Dziecięcego Agnieszka Misiak

To za mało informacji, żeby się wypowiedzieć. Ale ja nie mam perspektywy, że dziecko cokolwiek wymusza. Normalne jest, że dziecko woli grać w gry niż odrabiać lekcje. Normalne, że potrzebuje wsparcia rodzica w uruchomieniu motywacji wewnętrznej i jej podtrzymaniu.