Jedna metoda nie będzie rozwiązaniem dla wszystkich dzieci w procesie adaptacji. Być może trudność córki leży w innym obszarze, który wymaga całkiem innej strategii - nie zając dziecka i historii jego adaptacji nie bardzo mam się jak odnieść.

Generalnie dbanie o równowagę emocjonalną dziecka i uważność na jego układ nerwowy może wywoływać różne reakcje otoczenia. Jak każda strategia, którą podejmiemy i która okaże się niezgodna z wartościami i przekonaniami oraz doświadczeniem innych ludzi. Na pewno spotkamy nauczycieli, którzy uznają że to forma unikania, lenistwa i nic dobrego. Podobnie jak spotkamy ciocię, babcię i sąsiadkę, która tak myśli. Na szczęście nasze działania wspierające dziecko nie służą zadowoleniu otoczenia :). W artykule opisałam, że przerwa nie może być jedynym sposobem na wspieranie regeneracji, a jednym z wielu. Ale czasem jest jedynym, bo kumulacja napięcia jest tak duża, że odcięcie od przeciążającego bodźca jest pierwszym, koniecznym etapem, który umożliwi zastosowanie innych metod wsparcia.

Przerwę opisałam jako wsparcie dziecka w regulacji napięcia, jako narzędzie, które przywraca do równowagi. A do tego potrzebny jest bliski dorosły, bliskość i możliwość wspólnego bycia i wspólnej zabawy. A żeby to mogła się zadziać, potrzebna jest przerwa, która stworzy przestrzeń, z mniejszym napięciem. Dorosły i przerwa to naczynia połączone trochę 🙂